Hoeveel plezier kan een akker vol pijn opleveren?

Laten we wel wezen. Voor de tweede op rij deed zich een vrijdag de dertiende voor en de HH wilden toch gaan wandelen. Bijgeloof hebben de HH niet wat dat betreft. Dus een wandeling moest het zijn. HH sprak nog wat Duits, maar een pretdrukking leverde dat niet op. Waar dan? Het oosten van Pijnacker moest er maar eens aan geloven. Hemelwater noopte tot een start zo rond 14.00 uur en zo gebeurde het. Het OV was weer gewillig en dropte de HH op station Pijnacker-Zuid. Aanstaand gehei was daar aan de maak.

Een zeer bijzondere uitvoering van een gevogelte zorgde voor een warm onthaal; inclusief een iets te grote beker voor de HH. De vriendenband leed er niet onder.

Na zoveel moois kon zonder problemen de Soete Suikerbol genegeerd worden, terwijl versnipperde bomen in een vrachtwagen werden gegooid. In combinatie met wat hitsige eksters leidde ons buiten de bebouwde kom. Het was geen verrassing dat in het Oude Land een regenbui als traktatie kwam. De mededeling, dat het fietspad niet wordt gestrooid maakte vooral bij HF de tong wat los.

Een aantal stevige zitbanken, al dan niet met achterleuning, later had er een stop gemaakt kunnen worden bij Pleisterplaats de Hichte, maar ook hier boden we onze klandizie niet aan. Bij tol 't Meerhek werd gebaggerd en het opgezogen spul werd een paar honderd meter verderop op een lager gelegen weide opgespoten.

Op zich geen probleem, maar hierdoor werden de HH weer eens geconfronteerd met "Je kunt er niet door!!!". HH, reisleider vandaag, kwam met een fabeltastisch alternatief. Hierdoor konden, naast Pijnacker, ook Berkel én Rodenrijs zich verheugen op HH-bezoek. De sportvisser deed alles om onzichtbaar te blijven, maar de HH foppen is voor bijna niemand weggelegd. 't Manneke zag met lede ogen ons ook bij dit horecagebeuren gewoon voorbij gaan. De gebouwen aan de Westpolderstraat zijn rondom voorzien van de tekst van het gedicht van Hendrik Marsman "Denkend aan Holland".

Ook de huizen aan de Zilvergracht geven deze buurt een mooi cachet. Onder de N471 door en op naar de Groenzoom. Onmiskenbaar is daar sprake van een wijds uitzicht over boerenland en in de verte toch ook wel grote stad gebouwen. Op de paarden-route passeerden we desgevraagd rustig.

En toen was het alweer tijd voor de bebouwde kom van Pijnacker en weldra zorgde de RET voor terugkering naar Rotjeknor. Eigenlijk zonder overleg werd unaniem gekozen voor een ons bekend horecaf.

Kijken of deze week de door mama huisgemaakte gehaktballen wel geserveerd gingen worden. En jawel hoor, dat gebeurde. Tezamen met La Trappe Quadrupel de Kromme Haring Smokey zaten de versnaperingen weer helemaal snor. Ook de sfeer was er weer opperbest in Café Walenburg. Een dame met Limburgse oorsprong bood zich aan. Met name om een foto van de HH te maken. Waarschijnlijk door bovennatuurlijk genot werd de foto ietwat wazig.