Een tunnel of een brug, de HH komen erop terug

Bijkomen van de afgelopen week is er niet bij.

De vrijdag was alweer gereserveerd voor de wandelrituelen, nergens zo goed voelbaar dan in 010. Stemmen hadden de HH elk en een ieder op zich dan wel uitgevoerd. Vandaar deze positief stemmende wandeling. Deze keer verliep het echter toch weer anders aangezien slechts die ene reeds met het OV kwam. Wellicht kunnen sommigen onder en boven de lezers hier aanwezig zich iets dergelijks ook herinneren maar dan met die andere H.

Een kleine bekentenis: dit heeft alles te maken met alwaar geresideerd wordt. Zo het is gezegd. 

Deze keer ook niet rond 14 u starten maar zie daar, een vol uur eerder.  Dan heb je nog wat aan je halve dag. Samen met HF keerde HH feitelijk terug naar van waar hij een kwartier geleden was vertrokken. Ja zo gaan die dingen soms. Weet alles maar achteraf van te voren. Niet te doen. Niettemin bleek dit verrassend goed te passen in de te volgen strategie, te weten: beginnen bij het begin en stoppen bij het einde.

Via het Kralingse Veer, of zoals ooit gezegd werd: het Veer naar Kralingen, wat in feite dan weer een enclave binnen Capelle aan den IJssel is wat op diens beurt weer onderdeel is van het grotere Rotterdamse geheel, wat dan toch maar weer mooi binnen de Nederlandse landsgrenzen ligt, bereikten wij de of den IJssel en ging het rechtsaf naar Rotterdam. Het Zalmhuis is aan de rechterzijde opvallend aanwezig en links is een opstap voor de waterbus. Maar dat lieten de HH gewoon passeren.

Dan kom je vanzelf bij de Esch terecht en je gelooft het waarschijnlijk zelf niet maar daar heeft men een natuurgebied opgegraven. Wss was het er al maar werd het volk van den domme gehouden. Hoe het ook mogen wezen, de HH konden er doorheen wandelen zonder toegangsbewijs en als je goed oplet en alles meemaakt kun je 3 km lang rondwandelen. Dat deden de HH niet aangezien zij rechtuit zijn geboren en geprogrammeerd. 

En dan komen wij bij de titel van dit proza. Men is hier alleszins van plan om een tunnel of brug aan te leggen. Zoals de HH dit kunnen inschatten dient dit om deze zijde met de overzijde te verbinden. Maar hoe dan ook, daar is hommeles over ontstaan. Wij vermoeden ook dodelijke afloop gezien de macabere grafstenen houten en kartonnen borden. 

Zoals goede HH betaamt hebben wij bijgaand de oplossing voor handen: op de heenweg via de brug en op de terugweg door de tunnel. Dan is er geen verliezer en kent dit geschil uitsluitend victorie.

Dan toch via een grote of grootste watertoren en ineens ben je dan een zicht op Rotterdam aan het water rijker. Nou reken maar dat de HH hun ogen hebben vermoeid met voortdurend kijken. Vol weemoed merk je dan dat hoe dan ook deze wandeling zich ook naar het einde rept.

Wij konden dit mooi rekken door bij de Grieks ortodokse kirke naar binnen te gaan en door middel van vertelling vielen ons de schellen van de ogen. Welk een schoonheid en je hoeft er niet voor naar Griekenland zelf. HH wist nog te memoreren dat hij op de eilanden aldaar vaak witte kerken van deze aard heeft gezien. Dat maakte niet uit, het weer heeft dat op zijn of haar geweten. Nu weet u het ook.

Dan nog langs het depot, wat behoorlijk op de mensen afstraalt en onder begeleiding van Depeche Mode kon dan een van de binnenwegen worden bereikt alwaar een zonnig terras al gauw vertrouwd voelde.

Ballen maar ook bieren konden wij hier bekomen en daar gaven wij dan weer gehoor aan.

Nu, hier stopt het dan.

Hoeveel plezier kan een akker vol pijn opleveren?

Laten we wel wezen. Voor de tweede op rij deed zich een vrijdag de dertiende voor en de HH wilden toch gaan wandelen. Bijgeloof hebben de HH niet wat dat betreft. Dus een wandeling moest het zijn. HH sprak nog wat Duits, maar een pretdrukking leverde dat niet op. Waar dan? Het oosten van Pijnacker moest er maar eens aan geloven. Hemelwater noopte tot een start zo rond 14.00 uur en zo gebeurde het. Het OV was weer gewillig en dropte de HH op station Pijnacker-Zuid. Aanstaand gehei was daar aan de maak.

Een zeer bijzondere uitvoering van een gevogelte zorgde voor een warm onthaal; inclusief een iets te grote beker voor de HH. De vriendenband leed er niet onder.

Na zoveel moois kon zonder problemen de Soete Suikerbol genegeerd worden, terwijl versnipperde bomen in een vrachtwagen werden gegooid. In combinatie met wat hitsige eksters leidde ons buiten de bebouwde kom. Het was geen verrassing dat in het Oude Land een regenbui als traktatie kwam. De mededeling, dat het fietspad niet wordt gestrooid maakte vooral bij HF de tong wat los.

Een aantal stevige zitbanken, al dan niet met achterleuning, later had er een stop gemaakt kunnen worden bij Pleisterplaats de Hichte, maar ook hier boden we onze klandizie niet aan. Bij tol 't Meerhek werd gebaggerd en het opgezogen spul werd een paar honderd meter verderop op een lager gelegen weide opgespoten.

Op zich geen probleem, maar hierdoor werden de HH weer eens geconfronteerd met "Je kunt er niet door!!!". HH, reisleider vandaag, kwam met een fabeltastisch alternatief. Hierdoor konden, naast Pijnacker, ook Berkel én Rodenrijs zich verheugen op HH-bezoek. De sportvisser deed alles om onzichtbaar te blijven, maar de HH foppen is voor bijna niemand weggelegd. 't Manneke zag met lede ogen ons ook bij dit horecagebeuren gewoon voorbij gaan. De gebouwen aan de Westpolderstraat zijn rondom voorzien van de tekst van het gedicht van Hendrik Marsman "Denkend aan Holland".

Ook de huizen aan de Zilvergracht geven deze buurt een mooi cachet. Onder de N471 door en op naar de Groenzoom. Onmiskenbaar is daar sprake van een wijds uitzicht over boerenland en in de verte toch ook wel grote stad gebouwen. Op de paarden-route passeerden we desgevraagd rustig.

En toen was het alweer tijd voor de bebouwde kom van Pijnacker en weldra zorgde de RET voor terugkering naar Rotjeknor. Eigenlijk zonder overleg werd unaniem gekozen voor een ons bekend horecaf.

Kijken of deze week de door mama huisgemaakte gehaktballen wel geserveerd gingen worden. En jawel hoor, dat gebeurde. Tezamen met La Trappe Quadrupel de Kromme Haring Smokey zaten de versnaperingen weer helemaal snor. Ook de sfeer was er weer opperbest in Café Walenburg. Een dame met Limburgse oorsprong bood zich aan. Met name om een foto van de HH te maken. Waarschijnlijk door bovennatuurlijk genot werd de foto ietwat wazig.