Een heel lang Heerenpad vanaf de kerk

Vertrokken van huis wegens, de ene met trein en de ander de metro. Op en in Blaak deed zich een samenvoeging voor, eerst dwarszittend maar later in de enige juiste rijrichting. HH had de euvele moed om in Vlaardingen ervandoor te willen, HF stak hier behendig een stokje voor maar wel dusdanig dat HH hiervan niets begreep en voor de zekerheid maar bleef zitten.

Eenmaal is Maassluis kon ook HF de drang niet onderdrukken en verlieten wij
het metro stel en station. Korte paniek bij HF, wist HH wel de weg naar de molen? Nou dat kwam meer dan goed.

Eigenlijk als je dan eenmaal in Maassluis bent ga je er ook nagenoeg direct weer uit. Een korte blik op mooie pandjes en oude techniek en daar ging het dan richting de A20. Onderweg aan de linkerzijde het water en wat denk je, boten in hetzelfde water. Niet allemaal evengoed onderhouden maar dat weerhield sommigen niet ervan om er op en er af te komen. Wij denken dat men dit zo gewoon is en er geen overdreven aandacht aan schenkt. Zo ook de HH. Dat men de brug niet altijd afbouwt schijnt hier geen zeer te doen.

En ja hoor, onder de A20 door was het.

Bij Maasland aangekomen is het zaak om niet te ver het dorp in te gaan maar na oversteking van de drukke weg het water aan de rechterzijde te houden. U volgt dit dan enige tijd. De HH maakten van de gelegenheid gebruik om af te wateren (1 Heer) en de lunch tot hun te nemen (2 HH). De zitbank werd niet bezeten vanwege het ontbreken van de juiste temperatuur.

Met een overdreven omtrekkende beweging geraakt men dan van de andere zijde toch weer in Maasland.

Feitelijk door wat groen en langs wandeldames, sommigen met wandelhonden. Maasland was in feite gelijk gebleven zoals de HH vaststelden dus ook langs de fam van Beek wederom en als laatste het kerkhof voor de overledenen. Men houdt hier vast aan oude tradities.

Wij waren getuige van een leegroof maar de HH hebben zoals u weet geen tijd dergelijke details e/o futiliteiten te onderzoeken. Daarom ging het verder. Bijna werd ons dit onmogelijk gemaakt maar een korte conversatie tussen HH en een lokale aanwijzer voorzag in voortzetting. Echte bewoners dienen hier echter wel op te letten.

Nogmaals, wij denken dat het alleen de HH gegeven is om op dergelijke wijze het Heerenpad (v/h Kerkepad) te betreden. Met dit laatste is iets bijzonders aan de hand. Eenmaal op de route is het bestaande uit achter elkaar geplaatste stenen tegels en op het gehele pad betrapten wij slechts een tweetal uitzonderingen. Het duurt even en u wordt best wel van richting veranderd. Maakt echter niet de fout om
richting de hondenkennel te geraken. Wij zijn uw leven niet zeker.

Hebt u deze hobbel genomen (waakt u voor inhalers) dan is het vooral de linkerkant op wat ons terugbrengt naar Maassluis. Aan de linkerzijde zijn fraaie woningen, hoewel ook minder fraaie indien wij tot de eerlijkheid berusten. Maar ook nieuwbouw laat deze regio niet onberoerd. Scholen waren uitgaand dus werden wij vele malen verrast op voortrazende jeugd die ons ternauwernood wist te vermijden. Ach die dartelheid van de jeugd. 

Aankomend in Maassluis lieten wij het rondje om de kerk schieten, was al bekend. Nog een leuke blik op de haven en onderwijl herinneringen ophalend (hoewel, bij nader inzien hadden wij deze reeds bij ons) streken wij neder in een café. Het heeft uitstraling maar wij hebben kunnen achterhalen dat men dit pas een tiental jaren doet. 

En dan ........ BIER EN BALLEN

Gedurende ons verblijf werden wij door dames meisjes aan een ander tafeltje minzaam bekeken en nauwelijks hadden wij de HH-bipsen gelicht of afpakking van zitplaats was een feit. Dat men maar met Sperti-zalf aan de gang moet zeg...

Wij zijn tevreden en ca 13 km wandelpret achter ons latend togen wij huiswaarts. Vrede zij met u maar wellicht koopt men ook overlevingsspullen.

Sporen de HH?

Oh, jazeker. De HH schuwen noch de trein, noch de metro en idem de tram om te beginnen. Dit geschreven hebbende, komt de titel van vorige week gedeeltelijk terug bij deze keer. Wederom een heerlijk dag gedeelte zijnde de Sinternicoklaasavond deed zich voor. Maar waarom dan een wandeling door Barendrecht en omgeving? Logica ontbreekt en toch was dit de route. De trein bracht de HH samen op het station vernoemd naar de woonplaats. Een vorm van mist vergezelde ons. Na de luie slager (die waarschijnlijk zijn eigen vlees keurt en eet) volgde o.a. middenstand als deze kapper.

De humor staat naast de straat te alhier.

De beloofde natuur dook snel op en zodoende. Diverse paarden lopen daar, maar een exemplaar van een dergelijk paard troffen we evenwel niet aan. Hoe de HH ook zochten: een zitplaats bij de vogelkijkhut werd niet gevonden.

Wel een zonnebril. Dat al had tot gevolg, dat wandelend de bammetjes genuttigd werden. Na het schapenland werd duidelijk, dat aan de Achterzeedijk nieuwbouw wordt gepleegd. Via info over een 1953 dijkdoorbraak ontstond een moment van beraadslaging over de te nemen richting langs de thermen. HH was daar erg duidelijk over en met de klok mee was het devies. Ietwat confuus leidde HF het illustere duo ietwat met eigen inbreng op de gewenste wijze terug naar de thermen.

Dat onttrok aan HH een fabeltastische pose van danstechniek. Van de Barendrechtsebrug was niets meer te zien, zodat de bijnaam "brug naar nergens heen" ietwat duidelijk werd. Een rit met de Maasoever Spoorweg Barendrecht zat er helaas niet in voor spoorliefhebbers zoals we daar zijn.

Weldra ging de wandeling verder door het natuurgebied, waar we eerder acte de précence gaven. Inmiddels was de mistigheid wat ingedamd. Al keuvelend liepen we de bebouwde kom weer binnen. Koninklijke straatnamen zijn daar schering en inslag. HH herinnerde zich een moment van de afgelopen week, waarin hij uitgenodigd voor een kopje koffie met een gevulde koek erbij. Dat zorgde er voor, dat hij opperde om als HH eens tezamen naar een dergelijke samenkomst te gaan. HF lachtte daar zo aanstekelijk op, dat een tegemoetkomende dame haar ietwat bedrukte gezicht omtoverde met een brede glimlach.

Na wat geheen en weer met trappen (gewoon en spiraal) op en af zat de wandeling an sich er op en volgde een trienreisje naar Rotterdam Centraal. Vanaf daar een korte wandeling naar Café Walenburg. DSat altijd behulpzame uitbater voorzag ons van advies en bieren. De Kwaremont Bok viel enorm in de smaak bij ons, net als de mee geserveerde gehakballetjes. Aangezien HH als van een muts voorzien was, was de HF de gelukkige ontvanger van een muts met opdruk van het genoemde bier en het café. Het tweede bier was eentje van Brouwerij Moersleutel, waarin zowat de hele voorraad van de Chocoladefabriek van Sjakie was verwerkt. De HH spreken de hoop uit, dat ze niet door hun gedrag met Sint en Piet naar Spanje verdwijnen. Vooralsnog tot volgende week.